Hjörðin mín.

Ég sakna þessara ljúfu daga og yndislegu vina:( Ég er í Öngum mínum. Mig langar í svona dag, eða jafnvel daga.

Þarna sjást: Kristín, í svörtu peisunni, María, sést næstum ekki, en hún er þaran í rauðri og grárri peisu sínist mér og hún er alveg að kafna undir okkur, svo er það Edda í hvítu og svörtu peisunni, svo er það ég sem er í hvítu peisunni, og Sunna eitthvað að troða sér, hún er í gulu og svörtu peisunni, og svo til síst er Elísabet sem stendur og lítur út fyrir að hún ætli sér að hoppa á restina.

Stutt en efnismikid.

Blogg blogg blogg.
À thessum árstíma er tekid ad kólna í flestum Evrópulondum, thar sem ad ekkert sumar átti sér stad í Danmork og adeins rigning og leidindi einkenndu ástandid, skilst mér ad vedurgudirnir hafi fengid samviskubit og ákvedid ad gefa døprum danmerkurbúum ørlitla sól til ad halda lífi í litlum ómerkilegum verum. Thad sem hefur adalega á mína daga drifid er lærdómur,lærdómur, og sígó og eitthvad ómerkilegt. Fyrir utan einn ágætan dag hringdi mín kæra vinkona Natasja og baud mér ad hjálpa sér vid ad flytja inn í nyju sætu íbúdina sína, thad var ágæt tilbreiting á mínum rútínuføstu døgum. En thrátt fyrir mørg óspennandi ord sem ég hef safnad hér saman, hef ég thad bara anskoti sæmilegt. Stend mig svakalega vel í skólanum, hef fengid háar einkunnir í theim ófáu prófum sem ég hef tekid sídustu vikurnar. Jeij.

En ég Kved ad sinni.
Hafid thad gott og blessad.

-Bogga